Πάρε το γραφειάκι σου και περπάτα

Ένα έξυπνο αξεσουάρ υπόσχεται να ενθουσιάσει τους μοσχαναθρεμμένους  νομάδες των πόλεων και άλλων περιοχών.
Ζητάμε συγνώμη που θα ξεκινήσουμε με κάτι τόσο θεμελιώδες, αλλά επειδή τόσα χρόνια παραμένει σε εκκρεμότητα, νομίζουμε ότι αξίζει τον κόπο να αναφερθούμε σ’ αυτό. Η λέξη laptop δεν σημαίνει «φορητός υπολογιστής» όπως έχουμε συνηθίσει να την μεταφράζουμε, αλλά «για πάνω στα μπούτια».
Κοντεύουν πια 30 χρόνια που η τεχνολογία και το design μας βομβαρδίζουν με laptops, προκειμένου να έχουμε τον υπολογιστή μας πάντα μαζί μας, αλλά μέχρι τώρα δεν έχουν καταφέρει να μας παραδώσουν κάτι που να εκπληρώνει πραγματικά αυτό που υπόσχεται  το ίδιο το όνομα του: να στέκεται βολικά «πάνω στα μπούτια».
Αυτό λοιπόν το μεγάλο κενό έρχεται τώρα να πληρώσει με ικανοποιητικό τρόπο το εντυπωσιακό αξεσουάρ με την ονομασία Openaire.
Πρόκειται, για μια σύλληψη των Nick και Beau Trincia, δύο αγαπημένων αδελφών από την Αμερική, που δούλεψαν σκληρά για τη δική μας άνεση και σίγουρα θα ανταμειφθούν γι΄ αυτό. Το Openaire είναι γραφειάκι και καρέκλα μαζί, τα οποία αναδιπλώνονται και γίνονται θήκη προστασίας για laptop. Αυτή προορίζεται για να κρέμεται, -όπως και κάθε άλλη συμβατική-, με λουρί από τον ώμο.
Έτσι, όπου κι αν βρεθείς έχεις μια υφασμάτινη καρέκλα με αρκετά ψηλή πλάτη για να σε στηρίζει σωστά και ένα τραπεζάκι που τοποθετείται πάνω στα μπούτια σου, για να στηρίξεις εσύ πάνω σ’ αυτό το laptop σου.
Τα δύο μεγάλα ατού του Openaire είναι:
α) Δεν σου καίει τα μπούτια το laptop, την ώρα που εσύ θέλεις να συγκεντρωθείς στη δουλειά σου και αυτό υπερθερμαίνεται (η παρεμβαλλόμενη επιφάνεια εργασίας λειτουργεί  σαν θερμομονωτικό).
β) Το γραφειάκι διαθέτει δύο ανοιγόμενα φύλλα για να ακουμπάς εκεί (και να χειρίζεσαι) ένα συμβατικό mouse, αν δεν σε βολεύει το touch pad.

Πηγή

Μια Πολωνή illustrator με… ιαπωνικά ενδιαφέροντα

Η Joanna Krótka είναι μια εικονογράφος από την Κρακοβία, που ειδικεύεται στο illustration βιβλίων.
Η επιστημονική φαντασία είναι η κύρια πηγή έμπνευσής της και η ψυχεδέλεια είναι ο τυπικός της τρόπος να εκφράζεται. Παραμύθια, όνειρα, διαστημικές ιστορίες είναι τα κύρια θέματά της. Και έχουν σχεδόν όλα κάτι το νοσηρό μέσα τους. Ο τρόπος που το χειρίζεται, με μια σχετική απάθεια αλλά και μπόλικη διάθεση να το επιδείξει, θυμίζει γιαπωνέζικα κόμικς. Η δουλειά της στο σύνολό της είναι ένα ενδιαφέρον μείγμα επιρροών.

 

Πηγή

Draw something, όπως όλοι!

Tο κλου δεν είναι η ίδια η εφαρμογή, αλλά το ότι σήμερα «την παίζει» το 7% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Τις πρώτες 5 βδομάδες μετά την κυκλοφορία της την κατέβασαν 20.000.000 άνθρωποι. Δύο εβδομάδες αργότερα τα downloads σε smartphones, tablets, laptops κ.λπ έφτασαν τα 50.000.000. Τα νούμερα συνέχισαν να αυξάνουν με ρυθμούς πανδημίας, με αποτέλεσμα σήμερα να καταγράφεται ως δεύτερη πιο πολυκατεβασμένη εφαρμογή σε iphone και ipad. Και το μεγάλο ερώτημα είναι: γιατί;
Πώς παίζεται
Με το που μπαίνεις στο παιχνίδι εμφανίζονται στην οθόνη σου τρεις λέξεις. Από αυτές επιλέγεις τη μία και αρχίζεις να ζωγραφίζεις με το δαχτυλάκι σου. Ο άλλος που παίζει μαζί σου παρακολουθεί τι φτιάχνεις και οφείλει να μαντέψει τη λέξη που επέλεξες. Κι αυτό είναι όλο. Δηλαδή, η κεντρική ιδέα είναι ίδια με εκείνη του Pictionary, (του επιτραπέζιου παιχνιδιού που έδινε χαρά σε όλη η οικογένεια, κατά τους πρόσφατους προϊστορικούς χρόνους). Η διαφορά είναι ότι τώρα όλα γίνονται με touch screen.
Γιατί αρέσει τόσο
Αυτό όμως δεν αρκεί για να εξηγήσει την απίστευτη επιτυχία του και γι’ αυτό διάφοροι οξυδερκείς πολιτισμικοί αναλυτές του σήμερα υποστηρίζουν, ή έστω εικάζουν, ότι το Draw something δεν είναι απλά ένα παιχνίδι, αλλά ένα είδος «άσκησης» στην αποκρυπτογράφηση του τρόπου σκέψης του άλλου. Παρακολουθείς  δηλαδή, το πώς ερμηνεύει εκείνος τις κολυβογραμμές που εσύ σχεδιάζεις και με αυτόν τον τρόπο κατανοείς και αξιολογείς την δική του «συναισθητική νοημοσύνη». Αντίστοιχα ο άλλος παρακολουθεί το πώς ο δικός σου εγκέφαλος εικονοποιεί λέξεις. Το όφελος και για τις δύο πλευρές θα ήταν η αξιοποίηση των στοιχείων που συλλέγουν, για πιο επιτυχημένες διαπροσωπικές σχέσεις στο παρόν και στο μέλλον.
Τραβηγμένο από τα μαλλιά ως αποκωδικοποίηση της ανθρώπινης ψυχής του μέσου χρήστη; Ίσως, θα έλεγε κάποιος αναλογιζόμενος το επίπεδο «πρωτοετής νηπιαγωγείου» που έχουν τα περισσότερα σχέδια που φιλοτεχνούνται στη διάρκεια των παιχνιδιών. Αλλά αυτός ο κάποιος δεν θα επαληθευόταν από το γεγονός ότι το παιχνίδι είναι η τελευταία pop εμμονή ολόκληρου του πλανήτη.
Είναι πολλά τα λεφτά
Το Draw something είναι μια εφαρμογή που δημιούργησε η εταιρία Zynga γνωστή στους περισσότερους ως η «μαμά» του Farmville, με το οποίο ξημεροβραδιάζεται τόσος πολύς κόσμος και κοσμάκης στο Facebook. Και ως γνωστόν οι εταιρίες σαν την Zynga δεν δημιουργούν applications  για το καλό της ανθρωπότητας, αλλά για τα λεφτά.
Έτσι, το  Draw something, ναι μεν το κατεβάζεις δωρεάν, αλλά σε αυτή την τόσο βασική μορφή του, σου παρέχονται μόνο το μαύρο και τα τέσσερα βασικά χρώματα. Επιπλέον, αυτά δεν αναμιγνύονται. Αυτό σημαίνει ότι, αν ξαφνικά θελήσεις π.χ. λίγο πορτοκαλί και προσπαθήσεις να ανακατέψεις κόκκινο και κίτρινο για να το πετύχεις, σου εμφανίζεται ένα ενημερωτικό μηνυματάκι, που λέει ότι το πορτοκαλί κοστίζει π.χ. 262 «χρυσά νομίσματα» Zynga.  Μοιραία λοιπόν έρχεται η κρίσιμη στιγμή, που η φτωχή παλέτα σου σε περιορίζει και για να ολοκληρωθείς σαν e-Βαν Γκογκ και αγοράζεις, -με μόλις 25 δολάρια-, 10.000 χρυσά νομίσματα με τα οποία, μπορείς να πληρώσεις όλα τα χρώματα της ίριδας της Draw something ζωής σου.
Αυτό το εργαλείο του μάρκετινγκ -«το δόλωμα που σε γλυκαίνει»-, έχει πια ένα πολύ ωραίο όνομα. Λέγεται  freemium. Δεν είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνουν όλοι (από τους εμπόρους καλλυντικών, μέχρι τους εμπόρους ναρκωτικών):ένα δείγμα δωρεάν κάνει το προϊόν αναγκαίο ώστε να αρχίσεις να υπερκαταναλώνεις. Ο όρος freemium απλά καθιερώθηκε ως νεολογισμός από τις εταιρίες λογισμικού και δεν είναι κακή ιδέα να τον χρησιμοποιεί κάποιος, αφού άλλωστε είναι και τόσο κομψός.
Το σημαντικό όμως δεν είναι ότι το freemium της Zynga έπιασε τόπο και έτσι τώρα η ίδια θησαυρίζει, αλλά το ότι ο κόσμος βάζει πολύ χρώμα στην κυβερνοζωή του, γιατί τελικά το Draw something του προσφέρει ένα ευπρόσδεκτο είδος επικοινωνίας και επαφής, χωρίς να παρεμβάλλονται λόγια.

Πηγή

Ζωγραφίζοντας την μεγάλη οικονομική κρίση

Η ζωγράφος Lisa Ruyter παρουσιάζει, με ζωηρά χρώματα, ένα «στρατό φαντασμάτων» από την Παγκόσμια Οικονομική Ύφεση του 1929.
Οποιαδήποτε ομοιότητα με σημερινές καταστάσεις και πρόσωπα δεν είναι καθόλου συμπτωματική. Στη δεκαετία του 1930, η φωτογράφος Dorothea Lange (1895-1965) κατέγραψε με τον φακό της απλούς αμερικανούς, – κυρίως αγρότες-, που λόγω της Μεγάλης  Ύφεσης, αλλά και του εκσυγχρονισμού της γεωργικής παραγωγής, βρέθηκαν να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και να περιφέρονται από πολιτεία σε πολιτεία των ΗΠΑ αναζητώντας δουλειά και φαγητό. Ίσως αυτή να ήταν και η σημαντικότερη –αν όχι η μόνη- περίοδος «πείνας» που γνώρισε η χώρα από την ίδρυσή της. Γι’ αυτό και το αρχείο της  Lange έχει αναγνωριστεί ως σημαντικό κειμήλιο πολιτιστικής κληρονομιάς της Αμερικής και βρίσκεται σήμερα στην βιβλιοθήκη του Κογκρέσου.
Στις φωτογραφίες της  ανέτρεξε η  Lisa Ruyter για να φιλοτεχνήσει 10 μεγάλους πίνακες ζωγραφικής που εκτίθενται τώρα στην γκαλερί Alan Cristea του Λονδίνου. Με αυτούς  προσπαθεί να καταγράψει το μόνιμο πέπλο λύπης που καλύπτει το πρόσωπο όσων υποφέρουν από την ανεργία και το αβέβαιο μέλλον που προδιαγράφεται μπροστά τους.
Η Ruyter, που γεννήθηκε το 1968 στην Ουάσιγκτον, αλλά μένει μόνιμα στη Βιέννη, όπου διδάσκει στην εκεί Ακαδημία Καλών Τεχνών, παρακολουθεί από κοντά την αλλαγή διάθεσης όπως διαγράφεται στα πρόσωπά μας εδώ στην Γηραιά Ήπειρο, εξαιτίας της κρίσης του ευρώ και αναζητά αναλογίες του σήμερα με το τότε. Ταυτόχρονα όμως μας στέλνει και ένα ευχάριστο μήνυμα με τα έργα της: οι άνθρωποι όσο δύσκολα κι αν περνούν δεν παύουν ποτέ να είναι όμορφοι.
Κάντε κλικ για να δείτε τις εικόνες σε μεγέθυνση.

Πηγή

Εκλογές 2012: Οι πιο ντιζαϊνάτες αφίσες που φώναξαν «Ψηφίστε» στην ιστορία

Η γραφιστική τέχνη παθιάζεται ενάντια στην αποχή.

Πηγή

Βαρελάτη τυπογραφία

Η δουλειά του νοτιοαφρικανού γραφίστα Ben Johnston περιλαμβάνει πολλά στοιχεία για τα οποία θα την χαρακτήριζε κάποιος «εκκεντρική», επειδή δεν θα ήθελε να την πει διαμιάς παλαβούτσικη. Το θέμα όμως είναι ότι αρέσει! 
Και μόνο ότι αποφάσισε να εκφραστεί πάνω σε ξύλινα καπάκια βαρελιών θα αρκούσε για να τον κοιτάζει κάποιος με καχυποψία. Πέρα όμως από την «βαρελοφροσύνη» του ο Ben Johnston  καταφέρνει να αναπτύξει ένα αποτέλεσμα με συνοχή, χρησιμοποιώντας παράταιρα «εργαλεία». Και αυτό είναι πάντα αξιοθαύμαστο, όποτε και όπου συμβαίνει.
Ξεκινά λοιπόν από διάφορα κλισέ της γραφιστικής τέχνης του 19^ου αι, όπως τα μεταποίησε η δεκαετία του 1970 για να πετύχει το στυλ γουέστερν που τόσο της άρεσε. Στη συνέχεια, αυτά τα μεταποιεί ο ίδιος, προσθέτοντας «πινελιές», που τα φέρνουν μεν στο σήμερα, αλλά δεν συγκαλύπτουν την διαστρωμάτωση στυλ που έχει προηγηθεί. Σε αυτό το βασικό μενού προστίθεται το ότι ο Johnston επιλέγει να διανθίσει το όλον με pop αυτοενθαρρυντικά συνθήματα του τύπου «ακολούθα τα όνειρα σου και όχι διαταγές», (όλα τους με ίσες πιθανότητες να τα πάρεις στα σοβαρά ή να τα θεωρήσεις σαρκαστικά). Τέλος, επιλέγει η χαρακτική του ξύλου να γίνεται με λέιζερ, ώστε το αποτέλεσμα να είναι τεχνικά άψογο. Έτσι συμπληρώνεται μια επιτυχημένη συνταγή του, την οποία έχει ήδη εφαρμόσει (πέρυσι) πάνω σε ποτήρια μπύρας και με θέματα εμπνευσμένα από την σκανδιναβική μυθολογία.  Πρόκεται για έναν καλλιτέχνη που αξίζει να παρακολουθεί κανείς την πορεία του γιατί υπόσχεται ευχάριστες εκπλήξεις.

Πηγή