"H ελληνική πραγματικότητα στη γραφιστική" από την Ναυσικά Γεωργακοπούλου.

Τετάρτη ώρα 11:30 σε σχολή γραφιστικής κάπου στο κέντρο της Αθήνας... Κρεμασμένη σε περίοπτη θέση μια αφίσα γνωστής εταιρίας τηλεπικοινωνιών που καλεί φοιτητές και κάθε είδους ενδιαφερόμενους να δημιουργήσουν το νέο τηλεοπτικό σποτ της. Το έπαθλο;. ένα αστείο [για το είδος της δουλειάς] ποσό για καθένα από τους τρεις νικητές...




Και κάπως έτσι ξεκινάει μια συζήτηση με τους μαθητές μου που ευλόγως αναρωτιούνται τόσο για τη σοβαρότητα όσο και για τα «βραβεία» του διαγωνισμού αυτού. Ερωτήσεις του τύπου «μα καλά πόσο φτηνιάρηδες είναι αυτοί» και «για κορόιδα ψάχνουν?» διατυπώνονται από τους πρωτοετείς [βασικό να τονιστεί πως μόλις ξεκινούν τις σπουδές τους αυτά τα παιδιά!].



Από αυτό, και άλλα παρεμφερή παραδείγματα - σημεία των καιρών μας, ξεκινά ένας συλλογισμός μου που εδώ και καιρό διαμορφώνεται. Είναι τελικά η Ελλάδα η χώρα του «ό,τι να'ναι δε βαριέσαι»? Ναι τελικά φαίνεται πως είναι. Όταν τα σημαντικότερα έργα οπτικής επικοινωνίας και προβολής μεγάλων οργανισμών είτε ανατίθενται απευθείας στον πρωτοξάδελφο ή τον μπατζανάκη του διοργανωτή, είτε τίθενται σε «ανοικτό» διαγωνισμό με ευτελή βραβεία τότε μάλλον κάτι δεν πάει καλά στο χώρο της γραφιστικής στην Ελλάδα.



Όσο και αν αρνούμαι να δεχθώ πως έτσι έχουν τα πράγματα δυστυχώς η πραγματικότητα με διαψεύδει κατηγορηματικά. Είναι να απορεί κανείς πώς γίνεται με τόσο καλά γραφεία και σχεδιαστές που έχει η χώρα να βγαίνουν τόσο κακά αποτελέσματα σε επίπεδο αισθητικής... Η απάντηση βρίσκεται όπως φαίνεται στον τρόπο που γίνονται οι δουλειές στην Ελλάδα.



Η διαδικασία των spec όπου όλοι μας λίγο πολύ έχουμε μπει και έχουμε καταναλώσει χρόνο και ιδέες τα οποία σπανίως τελικά πληρώνονται, οι διαγωνισμοί που απαξιώνουν την ιδιότητα του γραφίστα [με λαμπρά παραδείγματα πολιτικών κομμάτων, αεροπορικών εταιριών κοκ], η «πρακτική» άσκηση που επιβάλλεται σε νέους γραφίστες και η οποία σχεδόν ποτέ δεν πληρώνεται και η γενικότερη λογική του «έλα μωρέ πόση ώρα σου πήρε να το κάνεις αυτό», είναι τελικά η πραγματικότητα που καλούμαστε να αποδεχθούμε.



Δεδομένου ότι οι λεγόμενοι «καλοί» πελάτες [αυτοί δηλαδή που πληρώνουν στην ώρα τους και δεν σε κάνουν να σιχαθείς το έργο που έχεις αναλάβει!] είναι προφανώς είδος υπό εξαφάνισιν, οφείλουμε να αποδεχθούμε την πραγματικότητα όπως έχει πλέον διαμορφωθεί ή υπάρχει περιθώριο να κάνουμε κάτι, να αντιδράσουμε με κάποιο τρόπο;



Είμαι της άποψης ότι ο καθένας μας ατομικά διαμορφώνει και οριοθετεί την υπόσταση του επαγγέλματός του. Εμείς καλούμαστε να «εκπαιδεύσουμε» τους πελάτες μας και να μην επαναπαυόμαστε στις εύκολες, μέτριες, πεζές λύσεις. Μήπως τελικά έχει έρθει η ώρα να αναλογιστεί ο καθένας μας τις ευθύνες του και να πράξει αναλόγως;



Ναυσικά Γεωργακοπούλου.