Ψάχνοντας για ορισμούς εμφανίζονται ο ρομαντισμός ως λογοτεχνικό κίνημα. Ρομαντικός άνθρωπος ως «κάποιος που εξιδανικεύει την πραγματικότητα».Ο ρομαντισμός ως συναίσθημα.Από λογοτεχνία δεν γνωρίζω και πολλά, σίγουρα άλλοι ξέρουν περισσότερα. Την πραγματικότητα προσπαθώ εδώ και καιρό να μην την εξιδανεικεύω. Σίγουρα έχω κάποια επαφή με την έννοια της ατμόσφαιρας, κεράκια, μουσικούλα.. Ένα εκ των τριών όμως δεν σε κάνει ρομαντικό. Και για κάποιο λόγο το αντιμετοπίζω σαν μειονέκτημα.
Συνεχίζω να ψάχνω. O “ρομαντισμός» έχει τις ρίζες του στη ρωμαϊκή εποχή και αναφέρεται στα ιπποτικά μυθιστορήματα και παράλληλα στον κόσμο του φανταστικού. Μμμμ.. Τότε ίσως ρομαντισμός να ήταν κι η μάχη, να παλεύεις για ότι αφήνεις πίσω, να υπερασπίζεσαι όσα αγαπάς, να πεθαίνεις για όσα πιστεύεις. Να πολεμάς. Ίσως να μην είναι τυχαίο που έχω ένα ιστορικό με τους ιππότες. Εδώ και μερικά χρόνια με κυνηγάνε. Με προκαλούν στις μάχες. Δεν θέλω να εξιδανεικεύω την πραγματικότητα. Θέλω να βλέπω τη ζωή όπως είναι. Μαύρη, άσπρη, ροζ. Θέλω να βλέπω όλα τα χρώματα. Όλη η ζωή είναι έναπαραμύθι αγάπης, μίσους, απελπισίας, αλήθειας, ψέματος. Μια ιστορία με ρομάντζο και έλληψη ευαισθησίας. Καλούς και κακούς ήρωες. Μάγισσες και δράκους. Δεν χρειάζεται να ψάξω αλλού, όλα είναι τριγύρω. Δεν ονειρέυομαι άλλο κόσμο. Είναι απόλαυση το ροζομώβ του ηλιοβασιλέματος αλλά και το γκρίζο του δρόμου. Ο ξάστερος ουρανός σ’ ένα νησί. Η ζέστη που ζωντανεύει το κορμί , το κρύο που το ταλαιπωρεί. Το κλάμα , το γέλιο, οι όμορφοι κι οι λιγότερο όμορφοι άνθρωποι. Καλοσυνάτοι και κακοί . Εδώ είναι η μάχη. Και γώ ρομαντική είμαι αλλά μάλλον κάποτε ήμουν ιππότης. Εξού και τα άρβυλα.
Κι έτσι μάλλον γι’ αυτό συνάντησα και τις φίλες μου. Αυτές ήταν πριγκίπισσες.
Mπαρδακά Βαρβάρα
No comments:
Post a Comment